Maine Coon
Maine Coon to jedna z najbardziej majestatycznych i rozpoznawalnych ras kotów na świecie.
Na temat ich pochodzenia krąży wiele legend i mitów. Jedne opowiadają o skrzyżowaniu dzikiej kotki z szopem praczem, inne wskazują na ich wywodzenie się od długowłosych kotów europejskich, które żeglarze przywozili do Ameryki i które krzyżowały się z miejscowymi kotami krótkowłosymi. Dzięki gęstemu futru i silnej budowie świetnie przystosowały się do surowego klimatu.
Początkowo były cenione jako doskonali łowcy gryzoni, a z czasem stały się jedną z najbardziej popularnych i cenionych ras kotów domowych na świecie. W 1861 roku odnotowano pierwsze oficjalne wzmianki o tej rasie, a w 1968 roku powstało Maine Coon Breeders and Fanciers Association (MCBFA), które znacząco przyczyniło się do międzynarodowego uznania tej rasy przez federacje felinologiczne.
Do Polski Maine Coony trafiły stosunkowo późno — dopiero w latach 90. Początkowo były rzadko spotykane i hodowane głównie przez pasjonatów, lecz szybko zdobyły popularność dzięki wyglądowi przypominającemu głowę rysia, imponującym rozmiarom i przyjaznemu usposobieniu, które przyniosło im miano „łagodnych olbrzymów”.
Dziś w Polsce działa wiele hodowli tej rasy, a Maine Coony cieszą się ogromnym zainteresowaniem zarówno na wystawach, jak i w domach miłośników kotów.
Polydactyl Maine Coon
Polidaktylia polega na obecności dodatkowych palców na przednich łapach lub zarówno na przednich, jak i tylnych.
U Maine Coonów cecha ta wykształciła się poprzez dobór naturalny, jako przystosowanie do trudnych warunków życia. Uważa się, że dodatkowe palce pomagały im w poruszaniu się po śniegu, wspinaczce na drzewa oraz ułatwiały polowanie. Były szczególnie przydatne w surowym, zimowym klimacie Ameryki Północnej.
Kiedy zainteresowanie rasą Maine Coon zaczęło rosnąć, polidaktylia występowała u około 40% populacji.
Nie wpływa ona negatywnie na zdrowie kotów — jest naturalną mutacją genetyczną, a dodatkowe palce często sprawiają, że koty są jeszcze bardziej zręczne i sprawne.
Polydactyl Maine Coon może być hodowany i rejestrowany w TICA (The International Cat Association).
Polidaktylia nie jest zjawiskiem charakterystycznym wyłącznie dla Maine Coonów — występuje także u innych ras i kotów nierasowych.
Znana jest również z zamiłowania pisarza Ernesta Hemingwaya do kotów polidaktylowych. W jego posiadłości na Key West mieszkało niemal 200 kotów, z których wiele miało dodatkowe palce. Ich potomkowie — około 50 osobników — nadal rezydują w Domu i Muzeum Hemingwaya, stąd określenie „Koty Hemingwaya” jako synonim polidaktylii.
Hemingway zwykł mawiać, że „posiadanie jednego prowadzi do posiadania następnego”.
Polidaktylia, będąca niegdyś naturalnym przystosowaniem do trudnych warunków, obecnie stanowi jedną z fascynujących cech kotów Maine Coon.
Po więcej informacji o Maine Coon zapraszam do książek które sama czytałam np:
„The Maine Coon” Liza Gardner Walsh
„The MCO Cattery Bible” S.E. Johnson
Polecam przewodnik po świecie kocich uczuć i zachowań:
„Czego pragną koty” Dr.Yuki Hatori
Oraz książkę o żywieniu kocim bo to bardzo istotne:
„KOCIE SMAKI O ZBILANSOWANEJ DIECIE DLA KOTÓW” Agnieszka Cholewiak-Górczyk
Wzorzec rasy maine coon
Jeśli odkryłeś już piękno kotów maine coon, to znaczny że napewno
chciałbys adoptować to urocze stworzenie. Zobacz jak możemy Ci w tym pomóc.
Charakter
| przyjazny i chętny do zabawy; kochający i lubiący spędzać czas wraz z opiekunem |
Waga
| kocury 5-11 kg, kotki 5-8 kg; oczywiście zdarzają się wyjątki – maine coon potrafi być o wiele większe |
Sierść
| gęsta, jedwabista, gładka, luźno opadająca, z miękkim i delikatnym, ale gęstym podszerstkiem; ma zróżnicowaną długość; na szyi występuje bogata kryza, dłuższy włos powinien też być na bokach, brzuchu oraz na portkach (tylna strona ud) |
Maść
| dopuszczalny jest każdy rodzaj umaszczenia z wyjątkiem colorpoint (z oznaczeniami typu syjamskiego), czekoladowego, cynamonowego, płowego i liliowego; najbardziej popularna jest maść pręgowana – typu tabby |
Odporność/podatność na choroby
| istnieje tendencja do kardiomiopatii przerostowej, policystowatości nerek oraz problemów ze stawami |
Długość życia
| od 14 do 18 lat |
Oczy
| duże, lekko owalne, nieco skośnie osadzone, o typowym tzw. sowim spojrzeniu; kolor zielony, złoty lub miedziany; u biało umaszczonych osobników dopuszcza się oczy niebieskie lub różnobarwne |
Ogon
| bardzo puszysty i długi (przynajmniej taki, jak reszta ciała) – służy kotu do okrywania się podczas snu; długi, falujący włos okrywowy tworzy charakterystyczne „pióro” |